De constructione

Apollonius, Dyscolus

1.1-1.5

De constructione, Apollonius, Dyscolus, De constructione

Ἐν ταῖϲ προεκδοθείϲαιϲ ἡμῖν εχολαῖϲ ἡ περὶ τὰϲ φωνὰϲ παράδοϲιϲ, [*](Prooemium) καθὼϲ ἀπῄτει ὁ περὶ αὐτῶν λόγοϲ, κατείλεκται· ἡ δὲ νῦν ῥηθηϲομένη ἔκδοϲιϲ περιέξει τὴν ἐκ τούτων γινομένην ϲύντοξιν εἰϲ [*](argvmenta. § 1. Adhuc exposuimus doctrinam de vocum formis; quae numc exponemus, complectentur earum constructionem, unde nascitur congruens absolutumque enuntatum. quam accuratissime explicabimus, quia hac cognitione utique opus est ad interpretanda poemata) [*](testimonia et adnotatio exegetica. 1—p 2, 8 Prisciani lnstit. gramm. XVII § 1 et 2 107, 2—108, 16 H.: Quoniam in ante expositis libris de partibus orationis in plerisque Apollonii auctoritatem sumus secuti, aliorum quoque sive nostrorum sive Graecorum nom intermittentes necessaria et si quid ipsi quoque novi potuerimus addere, nunc quoque eiusdem maxime de ordinatione sive constructione dictionum, quam Graeci ϲύνταξιν vocant, vestigia sequentes, si quid etiam ex aliis vel ex nobis congruum inveniatur, non recusemus interponere. (§ 2) In supra dictis igitur de singulis vocibus dictionum, ut poscebat earum ratio, tractavimus; nunc autem dicemus de ordinatione earum, quae solet fieri ad constructionem orationis perfectae, quam admodum necessariam ad auctorum expositionem omnium diligentissime debemus inquirere, quod, quemadmodum literae apte coëuntes faciunt syllabus et syllabae dictiones, sic et dictiones orationem. hoc enim etiam de literis tradita ratio demonstravit, quae bene dicuntur ab Apollonio prima materia vocis esse humanae individua. ea enim non quocumque modo iuncturas ostendit fieri ligerarun, sed per aptissimam ordinationem, unde et literas verisimiliter dicunt appellari, quasi legiteras, quod legendi iter praebeant ordine congruo positae. nec non etiam auctiores literis syllabae idem recipiunt, cum ex eis coëuntes iuncturae pro debito dictionem perficiunt. — 1 — 3 ἐκδόϲειϲ infra 157, 18 et 167, 11 carminum Ho-) [*](adnotatio critica, discrepantia scriptvrae in ALCBb. A habet in inferiore mg folii 1 r a manu quinti decimi, ut videtur, saeculi Ἀπολλωνιου γραμματικου περι ϲυνταξεωϲ, in L. a prima manu in fol 1 r primis grammatici verbis haec praemissa sunt: Ἀπολλωνίου ἀλεξανδρέωϲ περί ϲυντάξεωϲ, C titulo caret, in B post γένοϲ ἀπολλωνίου (fol 1 r) et indicem capitum librorum l I—IV (fol 2r—4r). haec leguntur fol 4v: Ἀπολλωνίου ἀλεξανδρέωϲ τοῦ γραμματικοῦ πεῖ ϲυντάξεωϲ τῶν μερῶν τοῦ λόγου τῶν εἰϲ τέϲϲαρα βιβλίον πρῶτον περὶ ϲυντάξεωϲ ἄρθρων. τμῆμα πρῶτον || 1 usque ad p 2, 12 ἀπο desunt in A, qui in fol 1r et v indicem capitum1 1—32 libri primi exhibst ab sia manu non recentiore scriptum ||  1 —p 2, 4 κατεπηγγείλατο] haec et his praemissum indicem capitum libri primi in folio primo a rec. manu habet)

2
καταλληλότητα τοῦ αὐτοτελοῦϲ λόγου, ἣν πάνυ προῄρημαι, ἀναγκαιοτάτην οὖϲαν πρὸϲ ἐξήγηϲιν τῶν ποιημάτων, μετὰ πάϲηϲ ἀκριβείαϲ ἐκθέϲθαι.

[*](Quae enuntiatis cum literis, syllabis, vocibus communis sint.)

Ἤδη γὰρ καὶ ἡ πρώτη ῥηθεῖϲα ἀμερὴϲ ὕλη τῶν ϲτοιχείων τοῦτο πολὺ πρότερον κατεπηγγείλατο, οὐχ ὡϲ ἔτυχεν ἐπιπλοκὰϲ ποιηϲαμένη τῶν ϲτοιχείων, ἀλλ᾿ ἐν τῇ κατὰ τὸ δέον ϲυντάξει, ἐξ ἧϲ ϲχεδὸν καὶ τὴν ὀνομαϲίαν εἴληχεν. ἥ τε ἐπαναβεβηκυῖα ϲυλλαβ ταὐτὸν ἀνεδέξατο, εἴγε αἱ ἐκ τούτων ϲυντόξειϲ ἀναπληρούμεναι κατὰ τὸ δέον ἀποτελοῦϲι τὴν λέξιν. καὶ ϲαφὲϲ ὅτι ἀκόλουθόν ἐϲτι τὸ καὶ τὰϲ λέξειϲ, [*](4 b) μέροϲ οὔϲαϲ τοῦ κατὰ ϲύνταξιν αὐτοτελοῦϲ λόγου, τὸ κατάλληλον τῆϲ ϲυντάξεωϲ ἀναδέξαϲθαι· τὸ γὰρ ἐξ ἑκάϲτηϲ λέξεωϲ παρυφιϲτάμενον νοητὸν [*](10s) τρόπον τινὰ ϲτοιχεῖόν ἐϲτι τοῦ λόγου, καὶ ὡϲ τὰ ϲτοιχεῖα τὰϲ ϲυλλαβὰϲ ἀποτελεῖ κατὰ τὰϲ ἐπιπλοκάϲ, οὕτω καὶ ἡ ϲύνταξιϲ τῶν νοητῶν τρόπον τινὰ ϲυλλαβὰϲ ἀποτελέϲει διὰ τῆϲ ἐπιπλοκῆϲ τῶν λέξεων. καὶ [*](c. Π) [*](argvm. § 2. Adstrictam certis legibus constructionem iam elementa (litterae) ostenderunt et syllabae. cui consentaneum est, voces quoque congruenter construi. nam cuiusque vocis sensus quodammodo elementum orationis est. ac sicut ex litteris syllabae, ex syllabis oriuntur verba, ita enuntiata ex verbis recte constructis.) [*](mericorum editiones vocantur, sed hic et 313, 6 (κατὰ τὰϲ ἀρχὰϲ τῆϲ ἐκδόϲεωϲ, quo relegamur ad 4, 7) ἔκδοϲιϲ idem significat, quod germanica vocabula Darbietung, Darlegung. nec magis participium προεκδοθείϲ apud Apollonium publicandi vim habet, sed τῇ προεκδοθείϲῃ ϲυντάξει τῶν ἄρθρων initio libri secundi est constructioni articulorum, quam proposui libro de syntaxi primo, verba ἐν τοῖϲ προεκδοθεῖϲιν 98, 15 et 331, 9 relegant ad ea quae technicus exposuit libro I 17, 2 et II 127, 7. ἐν ταῖϲ προεκδοθείϲαιϲ ϲχολαῖϲ denique idem valet quod in scholis quas antea praebui. exempla nonnulla similis usus vocabulorum ἔκδοϲιϲ et ἐκδιδόναι ex posterioris aevi scriptis composuimus in indice interpretationum s. ἔκδοϲιϲ. de ϲχολαί nominis significatione diximus in praefatione.) [*](testim. et adn. exeg. 1 κατάλληλα sunt verba quae recte inter se constructa sunt, itaque καταλληλότηϲ de iusta orationis forma syntactica dicitur, ubi singulae orationis partes inter se congruunt. — 3 in scholiis artis Dionysianae ϲτοιχεῖον saepe appellatu ἡ πρώτη καὶ ἀμερὴϲ (vel ἄτομοϲ) τοῦ ἀνθρώπου φωνή, e.g. 31, 6. 45, 33. 165, 6. 181, 1. 182, 12 Hilg. — 4 κατεπηγγείλατο. coniunctio litterarum non fortuito facta quasi promisit verborum quoque coniunctionem certas leges secuturam esse. — 6 τὴν ὀνομαϲίαν. cfr Dion. Thr. 9, 5 U.: τὰ δὲ αὐτὰ (scil τὰ γράμματα) καὶ ϲτοιχεῖα καλεῖται διὸ τὸ ἔχειν ϲτοῖχόν τινα καὶ τάξιν. — ἐπαναβεβηυῖα. syllaba litteram ambitu supergressa est. — 8 — p 3, 2 Prisc. XVII § 3 108, 16 — 109, 3 3 H.: igitur manifestum, quod consequens est, ut etiam dictiones, cum partes) [*](adn. crit., Discr. scr. in ALCBb. 6 ταὐτὸν L, ταὐτὸ CBb || 8 ἀποτελοῦϲι] ἀναπληροῦϲι B || 9 μέροϲ] partes Prisc. || 10 ἀναδέξαϲθαι] inc. fol 1 v L || 11 τοῦ om B | τὰϲ om || 12 ἐπιτελε L, quae corruptela videtur ex subsequenti ἐπιπλοκάϲ orta esse | τελει primae sunt litterae in fol 2 r A codicis, cuius septem folia. prima (septimum pertinet usque ad παραλαμβανόμενον 16, 25) scripta sunt ab eadem manu, quae capitum quoque indicem in fol 1 r et v exaravit | post ἐπιπλοκάϲ Portus iniuria censuit addenda esse καὶ αἱ ϲυλλαβαὶ τὰϲ λέξειϲ || 13 ϲυλλαβὰϲ] λόγον LxB | ἀποτελεῖ maluit Sophianus, perficit Prisc.)

3
ἔτι ὃν τρόπον ἐκ τῶν ϲυλλαβῶν ἡ λέξιϲ, οὕτωϲ ἐκ τῆϲ καταλληλότητοϲ τῶν νοητῶν ὁ αὐτοτελὴϲ λόγοϲ.

Ἔϲτιν οὖν καὶ ἐκ τῶν παρεπομένων τὸ τοιοῦτον ἐπιδεῖξαι, ἐν οἷϲ δὶϲ τὸ αὐτὸ ϲτοιχεῖον παραλαμβάνεται, ἔλλαβεν, ἔννεπε· ἀλλὰ καὶ ϲυλλαβή, Λέλεξ, πάμπαν· ἀλλὰ καὶ λέξιϲ,

  1. Μῶϲ᾿ ἄγε, Μῶϲα λίγεια {Alcman. fr. 1 B4.},
  2. βαρὺϲ βαρὺϲ ϲύνοικοϲ {Sophocl. fr. 686 N2.}.
Ἀλλὰ καὶ μέχρι λόγου τὸ τοιοῦτο διήκει, ἡνίκα τὰ εἰρημένα αὖθιϲ ἐπαναλαμβάνεται, ὁτὲ μὲν ἀναγκαίωϲ, ὁτὲ δὲ ἐν παρολκῇ.

[*](argvm. § 3. Etiam affectiones easdem patiuntur enuntiata atque minores orationis particulae. velut bis ponitur non solum eadem littera, syllaba, vox, sed etiam idem enuntiatum.)[*](sint per constructionem perfectae orationis, id est τοῦ κατὰ ϲύνταξιν αὐτοτελοῦϲ λόγου, aptam structuram, id est ordinationem, quod enim ex singulis dictionibus paratur sensibile, id est intelligibile, quodammodo elementum est orationis perfectae, et quomodo elementa iuncturis syllabas efficiunt suis, sic etiam ordinatio intelligibilium imaginem quandam syllabae perficit adiunctione dictionum: est enim oratio comprehensio dictionum aptissime ordinaturum quomodo syllaba comprehensio literarum aptissime coniunctarum. et quomodo ex syllabarum coniunctione sic etiam ex dictionum coniunctione perfecta oratio constat.)[*](testim. et adn. exeg. 3 — 9 Prisc. XVII § 3 p109,4 4—11 H. Possumus autem ex accidenium quoque similitudine hoc contemplari. Bis idem elementum accipitur, ut relliquias, reddo, sed etiam syllaba, Leleges, tutudi, peperi, similiter et dictio, ut . . . Pervenit tamen hoc usque plenas orationes, cum semel dicta iterum repetantur vel necessario vel morae causa, ut magnus poeta Virgilius fuit, magnus poeta Virgilius fuit. — 3 ἐν οἶϲ quia (cfr indem), ut de adv. 120, 20. 138, 28. vide RSchneideri comm. 56. — 5 c Arcad. 19, 1 Schm. (Herodian. l 43, 8Ltz): τὰ εἰϲ εξ . . . βαρύνεται, Λέλεξ . . . et 144, 4 (Ι 396, 4): τὰ εἰϲ ξ μονοϲύλλαβα ὀξύνεται . . . Λέξ, ἔθνοϲ. Lobeck Paralip. 101. — 9 παρολκῇ = πλεοναϲμῷ.)[*](adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 pist τρόπον Portus adiecit ἐκ τῶν ϲτοιχείων αἱ ϲυλλαβαὶ κα | ἡ λέξιϲ A Prisc. b, αἱ λέξειϲ LCB || 2 νοητῶν A C, pro quo in L invenitur vox radendo corrigendoque ita mutata, ut paene nihil legi possit, sed dispexisse Kaibel sibi visus est λε//ων, in mg νοητῶν L3, λέξεων B, dictionum Prisc. || 3 ἔϲτιν οὖν A, ἔϲτι γοῦν LCBb huic loco Ax in mg β adscripsit ad significandum initium capitis Π, quod caput in editionibus perperam incipit ab κ ἔτι ὃν τρόπον. infra β AII in mg indicavit argumentum capitis: οτι τα επιϲυμβαινοντα τω ϲτοιχειω καὶ εν ϲυλλαβη ευριϲκεται και λογω και λεξει | καὶ om ALCBb, quoque Prisc. || 4 τὸ αὐτὸ δὶϲ ϲτοιχεῖον L, τὸ αὐτὸ ϲτοιχεῖον δὶϲ B ἔννεπε Α1, ν in fine add Ax et ceteri. ubi apud Homerum haec forma occurrit, nusquam habet litteram ephelcysticam || 5 ϲυλλαβή] L mutavit ή in ῇ et supra add ἐν | λέλεξ A C, ἐλέλεξε L. sed primum ε rasura paene deletum, ἐλέλεξεν ἐλέλεγε B, Leleges Prisc., λέλεγεϲ b cum Sophiano | λέξιϲ] αί λέξειϲ L1, ἐν λέξει L2 || 6 Μῶϲ᾿ ἄγε om B || 7 alterum βαρὺϲ om LCB || 8 μέχρι A Prisc. b, μετὰ LCB | τοιοῦτον LCB || 8—9 ἐπιλαμβάνεται B. ln A supra επανολαμβανεται invenitur ?? idemque signum in inferiore paginae mg praemittitur his verbis ab A exaratis: ἀναγκαίωϲ ἐπαναλαμβάνεται τὸ «νιρεὺϲ ἀγλαΐηϲ υἱὸϲ χαρόποιό τ᾿ ἄνακτοϲ, νιρεὺϲ ὅϲ κάλλιϲτοϲ ἀνὴρ ὑπὸ ἴλιον ἦλθεν» (Π. Β 672—3). μετὰ γὰρ τὸ)
4

Καὶ πλεονάζει ϲτοιχεῖον, λέγω οὐ τὸ αὐτό. φαμὲν οὕτωϲ· τὸ ὕδωρ τῷ δ πλεονάζει, τοῦ ὕειν ἐγκειμένου, καὶ τὸ α ἐν τῷ ἀλαλητῷ, ὅπερ δύναται καὶ ἐν πλεοναϲμῷ ϲυλλαβῆϲ παραλαμβάνεϲθαι, ἐπεὶ καταχρηϲτικώτερον καὶ μονογράμματοι ἐκφωνήϲειϲ ϲυλλαβαὶ εἴρηνται. φαμὲν δὲ καὶ τὰ τοιαῦτα πλεονάζειν ϲυλλαβῇ· θήρεϲϲι, κύνεϲϲι, λελάχωϲι, [*](11s) ἄλλα πλεῖϲτα. πλεονάζουϲι δὲ καὶ λέξειϲ, ἕζομαι καθέζομαι, ἔπω [*](5 b) ἐνέπω, ἀντίοϲ ἐναντίοϲ, [*](argvm. § 4. Ac praeter repetitiones quoque inveniuntur enuntiata supervacanea, sicut supervacuae litterae, syllabae, voces.) [*](testim. et adn. exeg. 1—p 5, 5 Prisc. XVII § 4 p 109, 15—110, 9 H.: Abundat litera non eadem, ut prodest pro proest . . .; abundat etiam syllaba, ut huiuscemodi pro huiusmodi . . . nec non etiam dictio tam in compositione quam in appositione: compositione, ut Terentius in Phormione «exadversum ei loco» pro adversum . . . ; in appositione quoque, Virgilius «sic ore locuta est», abundat enim ore . . .; nec mirum, cum expletivae ceniunctiones quantum ad sensum plerumque ponuntur. nec non orattiones invenimus similiter supervacue positas, ut ibant qua poterant, et qua non poterant, non ibant. — 2 Et. Or. 156, 18 παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω ὕωρ καὶ πλεοναϲμῷ τοῦ δ ὅδωρ. οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ (in libro περὶ παθῶν. I 285, 5 Ltz). Herodianus quoque docuit ἀλαλητόϲ ἀπὸ τοῦ λαλητόϲ προϲθέϲει τοῦ α ortum esse. vide Arcad. 93, 19 Schm. (Herod. I 220, 3 Ltz) et 124, 18 (I 321, 16): τὸ ἀλαλή παρὰ τὸλαλῶ, et περὶ μονήρ. λέξ. 39, 6(Π 944, 16); τὸ ἀλαλή οὐ φύϲει τριϲύλλαβον. — 3 ἐν πλεον. ϲυλλ. παρολ. = accipi pro abundanti syllaba. — καταχρηϲτικώτερον. cfr Dion. Thr. 16, 7 U.: ϲυλλαβή ἐϲτι κυρίωϲ ϲύλληψιϲ ϲυμφώνων μετὰ φωνήεντοϲ ἢ φωνηέντων . . . καταχρηϲτικῶϲ δὲ καὶ ὴ ἐξ ἑνὸϲ φωνήεντοϲ.) [*](εἰπεῖν «νιρεὺϲ αὖ ϲύμηθεν ἄγε τρειϲκαίδεκα νῆαϲ» (671) ἐπήγαγε τὰ λοιπά, εἰκότωϲ βουλόμενοϲ αὐτὸν κοϲμῆϲαι, ἐπειδὴ ἀλλαχοῦ αὐτοῦ μνήμην οὐ ποιεῖται. ἐν παρολκῇ δὲ ἐπαναλαμβάνεται τοῦτο «τοῦ δ᾿ ἐγὼ ἀντίοϲ εἰμι καὶ εἰ πυρὶ χεῖραϲ ἔοικεν, εἰ πυρὶ χεῖραϲ ἔοικε, μένοϲ δ᾿  αἴθωνι ϲιδήρῳ» (Il. Υ 371 — 2). κατ᾿ οὐδένα γὰρ ἀναγκαῖον λόγον τοῦτο ἐπανείληπτοι. lnfra haec in mg Ax: ὅμηροϲ ἐν βοιωτίᾳ «νιρεὺϲ αἰϲύμηθεν ἄγε τρεῖϲ νῆαϲ ἐΐϲαϲ, νιρεὺϲ ἀγλαΐηϲ υίὸϲ χαρόποιό τ᾿ ἄνακτοϲ, νιρεὺϲ ὃϲ κάλλιϲτοϲ ἀνὴρ ὑπὸ ἴλιον ἦλθεν». (accentus et spiritus partim omissi sunt. animadverte in ea forma versus B 671 quam A protulit, lectionem τρειϲκαίδεκα νῆαϲ, quae aliunde nota non est.) Portus quoque in versione latina exempla iterati enuntiati adicienda censebat atque mutuatus est, ut ipse indicat, ex Theod. Gazae Instit. libro IV: sunt Il. Υ 371 — 2 et Theocrit. lX 1 — 2. nec Prisc. exemplis caret. noli autem putare, quae AIII adiecit, petita esse ex syntaxis codice pleniore.) [*](adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 A in mg ἕνεκα ἐμφαϲεωϲ | καὶ in. ras L2 | πλεονάζον LCBb | ante φαμὲν supra add ὅτε A2. ab φαμὲν inc. fol 2r L | οὕτω LCBb atque in A ϲ rasura deletum | ante τὸ ὅδωρ add εἰϲ LB || 2 τῷ δ πλεονάζει Ab, τὸ δ πλεονάζειν L et supra scriptum πῆ Δ΄ ab eadem manu (i.e. cur dicitur δ abundare ?), πλεονάζειν τῇ δ C, πλεονάζει τὸ δ B | τοῦ α L | αλλαλητωι A, ἀλαλητῶ L, ἀλαλητόϲ CBb || 3 ὅπερ] ωϲπερ A1, sed in mg γρ. οπερ Ax || 4 καὶ RSchneider, αἱ codd. et edd. | εἴρηνται ϲυλλαβαὶ B || δὲ om LCB | καὶ induxit L2 | λελάχωϲι A1 L, ν add. AxCBb. apud Homerum H 80, O 350, X 343 λελάχωϲι θανόντα, neque alio Iliadis aut Odysseae loco haec λαγχάνειν verbi forma invenitur || 6 unte ἄλλα add καὶ LCB | πλεοναζωϲι A | ante ἔπω add καὶ LB || 7 ἐννέπω L)

5
  1. οὐ ϲύ γ᾿ ἔπειτα
  2. Τυδέοϲ ἔκγονόϲ ἐϲϲι {Ε 8123}
ὅπου γε καὶ παραπληρωματικοὺϲ ϲυνδέϲμουϲ φαμέν. Φαμὲν δέ γε καὶ λόγουϲ ποτὲ παρέλκειν πρὸϲ οὐδὲν ϲυντείνονταϲ, εἴγε πλείουϲ ἀθετήϲειϲ ὑπ᾿ Ἀριϲτάρχου διὰ τοὺϲ τοιούτουϲ τρόπουϲ ἐγένοντο.

Ἀλλὰ καὶ ἐναντία πάθη ἐνδείᾳ ϲτοιχείου γίνεται, γαῖα αἶα, παρὰ τὸ ϲκῆπτρον ὁ ϲκηπτοῦχοϲ βαϲιλεύϲ· τῇδε ἔχει καὶ παρὰ τὸ φαιδρόϲ ὁ φαίδιμοϲ· αἱ τοιαῦται παραθέϲειϲ ϲχεδὸν ἀπερίληπτοί εἰϲι, πάμπολλοι οὖϲαι. ἀλλὰ καὶ ϲυλλαβῆϲ, ἡνίκα τὸ θέλω λῶ, ἡνίκα ὁ αἰγοπόλοϲ αἰπόλοϲ. ἀλλὰ καὶ λέξεωϲ, ἡνίκα ἀπαιτεῖ τὸ

  1. ἀλλ᾿ ὑμεῖϲ ἔρχεϲθε {Ι 649}
  2. τὴν ἀπό πρόθεϲιν. καὶ τὸ
  3. πικρὰϲ ὠδῖναϲ ἔχουϲαι {Λ 271}
ἡ γὰρ αὐτοτέλεια τοῦ λόγου ὡϲ ϲτοιχεῖον ἐζήτηϲε τὴν παράπρόθεϲιν. τό τε
  1. ἀρνειὸν δ᾿ ἐμοὶ οἴῳ {ι 550}
λείπει τῷ ἄρθρῳ· ὁ γὰρ λόγοϲ τὴν ἀναφορὰν τοῦ ἀρνὸϲ ἐπιζητῶν τὴν [*](argvm. § 5. Nec minus contraria affectio his omnibus communis est: deest interdum littera, desunt syllabae, carent nonnumquam enuntiata singulis verbis, velut praepositionibus aut articulis apud Homerum.) [*](testim. et adn. exeg. 1—2 propter γ᾿ citatur hic locus, non propter ἔκγονοϲ (quod poterat non differre videri ab γόνοϲ). cfr de coni. 246,14. — 3 cfr de coni. 252,οἱ παραπληρωματικοὶ ϲύνδεϲμοι, τὸ πλέον πλεονάϲατεϲ ἤπερ δηλοῦντεϲ, . . . ὰπὸ τοῦ πλεονάϲαντοϲ τὴν ὀνομαϲίαν ἔϲχον. — —6 — p 6,1 Prisc. XVII § 5 p110, 10—27 H.: Contrariae similiter passiones per defectionem fiunt literae et syllabae et dictionis et orationis: literae, ut siit pro sivit . . . ; syllabae, ut commorit pro commoverit . . .; dictionis, ut «Urbs antiqua fuit, Tyrii tenuere coloni», deest enim quan . . . In compositis quoque idem solet fieri, ut «Incubuere mari, totumque a sedibus imis una Eurus Notusque ruunt» pro eruunt. deest enim praepositio ad perfectionem plenae orationis. — 9 τὸ θέλω λῶ. cfr EM 73 32: τὸ λῶ, ὅπερ ἀπὸ τοῦ θέλω γίνεται ἀφαιρέϲει τῆϲ Θε. — 12 idem de adv. 136 21 docet. cfr schol. B et Townl. ad I 649: ϲκληρὸν ῆν τὸ μετὰ τῆϲ προθέϲεωϲ εἰπεῖν ἀπέρχεϲθε. — 14 de adv. 136, 23 ἐπί praepositio suppleta est, item in schol. B et Townl. — 16 cfr schol. Q ad ι 550: ἴϲωϲ τὸν ϲώϲαντα ἑαυτὸν ἔλαβε.) [*](adn. crit., discr. scr. in ALCBb. 1 γε ἔπειτα L || 2 Τυδέωϲ L | ἔγγονοϲ L 3 hic A in mg adscripta habet verba Prisciani 110, 6 —8 nec mirum . . . positas et supra παραπληρωματκοὺϲ additum expletivi | δέ] δή L1, sed L2 φαμὲν δή γε induxit; B om δέ γε et ποτὲ. Stadtmueller voluit δ᾿ ἔτι pro δέ γε, qua mutatione non opus || 6 Ἀλλὰ καὶ] inc. fol 2 v A, in quo codice hic rursus verba Prisciani adscripta sunt, 110, 10 Contrariae . . . literae | ἐναντία induxit L2 || 8 ἀπερίληπτοι] fol 2 v L || 9 πάμπολαι L1, πάμπολλαι L2CB | ϲυλλαβάϲ L1, ϲυλλαβ L2, ἐν ϲυλλαβῆ B | ante posterius ἡνίκα B inserit καὶ ἐν λέξει | posterius ἡνίκα induxit L3 cfr infra 8, 23 | ὁ ABb, τὸ LC || 10 A in mg το αιπολοϲ η παρα τω αιποπολοϲ το υψη πολων η παρα το αιγοπολοϲ | ἀλλὰ καὶ λέξεωϲ induxit L2 et in mg scripsit καὶ ἐν λέξει et paullo infra ἐν λόγω, quod B pro καὶ λέξεωϲ exhibet | τὸ om L1, add L4 || 11 ερχεϲθαι A || 12 τὸ om L || 13 πικρὰϲ] πολλὰϲ LB | ὀδύναϲ B | ἔχουϲα L 14 παρα A2 in ras || 15 ἀρνειὸν Cb, ἀρνίον A, ἀρήϊον LB | δή μοι οἴω L, δέ μοι ὀΐω B || 16 τὸ ἄρθρον LCB. cfr ad dativum e. g. 72, 20. 117, 22 | ἀρνὸϲ A b, λόγου LCB)
6
τοῦ ἄρθρου ἐνδείκνυται ἔλλειψιν. —